ΜΕΡΕΣ

Ινιάκι ντε Χουάνα Τσάος

(DIAS)

"Είναι δύσκολο να σας διηγηθώ σε λίγες γραμμές, την εμπειρία τόσων χρόνων που 'χω περάσει στις Ισπανικές φυλακές, ίσως αδύνατον. Τόσες στιγμές στεναχώριας, ελπίδας, βίας, χαράς, κακίας, κατάθλιψης, διασκέδασης, δεν μπορώ να τις περιγράψω με την ανεπαρκή μου πένα, όμως θα προσπαθήσω να σου μεταφέρω έστω μερικές πινελιές αυτής της πραγματικότητας, σε σένα που ότι φτάνει μέχρι τα αυτιά σου, σχετικά με μας, είναι προϊόν παραπληροφόρησης."

Ινιάκι ντε Χουάνα Τσάος, Βάσκος πολιτικός κρατούμενος

Κατεβάστε το βιβλίο
σε μορφή PDF

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Η Επίθεση του Ισπανικού Κράτους στη Χώρα των Βάσκων

Χοακίν Ναβάρο

(FULGOR DE LIBERTAD - El Estado contra Euskal Herria)

Είναι η σπαραξικάρδια κραυγή του ανθρώπου που ξέρει ότι κανένας δεν θα σεβαστεί την ακεραιότητα του σπιτιού του, την αξιοπρέπεια της γης του και την ελευθερία των δικών του, αν δεν επιβάλλει το σεβασμό σε εχθρούς και αντιπάλους. Η σπαραξικάρδια και βαθιά κραυγή ενός λαού, που έχει σιχαθεί τον εξαναγκασμό, την επιβολή και τις συκοφαντίες κάθε είδους και που έχει μάθει καλά το δίδαγμα της ιστορίας: κανένα δικαίωμα δεν αναγνωρίζεται και δεν παραχωρείται χωρίς μακροχρόνο αγώνα που απαιτεί, ταυτόχρονα, πίστη και θάρρος. Η ανεξάρτητη Χώρα των Βάσκων θα περάσει από το σχέδιο στην πραγματικότητα, από το όνειρο στη συγκομιδή και από την απογοήτευση στην ολοκλήρωση, μόνο με τη συλλογική και ώριμη πάλη του βασκικού λαού και κυρίως των πιο αποφασιστικών και πιο συνειδητών μειοψηφιών του. Από τις Βάσκες και τους Βάσκους, που νιώθουν το πάθος για την πολιτική ελευθερία της Χώρας των Βάσκων σαν ένα πυρακτωμένο σίδερο στα πλευρά τους.

Μα την ελευθερία πρέπει να την κατακτήσεις, κανένας δεν σου τη χαρίζει. Αν σου την παραχωρήσουν από ψηλά, οι ρίζες της δεν θα φτάσουν βαθιά μέχρι την ψυχή του λαού και μπορεί να σου την αφαιρέσουν οι ίδιοι, που σου την παραχώρησαν χαριστικά. Όταν κάτι πέφτει ουρανοκατέβατο, εύκολα επιστρέφει στην κόλαση.

Το Πάθος για την Ελεύθερία: Η Επίθεση του Ισπανικού Κράτους στη Χώρα των Βάσκων, το τελευταίο έργο του Χοακίν Ναβάρο, περιγράφει με πάθος και με γλαφυρό τρόπο τα πιο πρόσφατα επεισόδια του αγώνα που δίνει ο βασκικός λαός.

Κατεβάστε το βιβλίο
σε μορφή PDF

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΦΥΓΟΔΙΚΙΑΣ

Ατομικά Στιγμιότυπα από τις μάχες του ιταλικού
επαναστατικού κινήματος τις τελευταίες δεκαετίες

Τον τελευταίο καιρό στα μέρη μας, τείνει να γίνει επικίνδυνη συνήθεια, πολιτικές πράξεις να κρίνονται στα ποινικά δικαστήρια κάτι βέβαια που αποκαλύπτει ξεκάθαρα το πραγματικό πρόσωπο του έτσι και αλλιώς ολοκληρωτικού «δημοκρατικού πολιτεύματος». Το βιβλίο αυτό πραγματεύται ιστορίες ή καλύτερα στάσεις ζωής που απορρέουν από μια επιλογή καθαρά πολιτικής φύσης. Δίχως δεύτερη σκέψη θα μπορούσαμε να τις χαρακτηρίσουμε Ιστορίες φυγόδικων, ωστόσο εκείνος που συνειδητά αρνείται να διαπραγματευτεί την ελευθερία του, είναι κάποιος που απλά διαφεύγει προ της δίκης του; Όχι, βέβαια γιατί στην προκειμένη περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με μια αόριστη φυγή από έναν τόπο ή από μια κατάσταση, λόγω αμηχανίας ή δειλίας, αλλά με μια πορεία που έχει μια πολύ συγκεκριμένη στόχευση: την ελευθερία.

Την ελευθερία που κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι που μπορείς να συλλάβεις το μεγαλείο και την αξία της ως κινητήρια δύναμη της ίδιας σου της ύπαρξης. Τότε που μετράς τον εαυτό και τους γύρω σου με άλλα μέτρα, όντας μόνος σου απέναντι σε έναν κρατικό διωκτικό μηχανισμό και τους κάθε λογής καλοθελήτες-ρουφιάνους να περιμένουν ξεδιάντροπα τα ψίχουλα της εξουσίας.

Οι ιστορίες αυτές λαμβάνουν χώρα τη δεκαετία του 90΄στην Ιταλία, εκεί όπου το φαινόμενο της φυγοδικίας/πορείας προς την ελευθερία έχει βαθιές ρίζες από τα μολυβένια χρόνια του 70΄.

Από το 1969 ως το 1989, κάθ’ όλη δηλαδή τη διάρκεια της ένοπλης εφόδου στον ουρανό περισσότεροι από 20.000 κατηγορήθηκαν ενώ περισσότερα από 4.000 άτομα καταδικάστηκαν ως μέλη «ανατρεπτικών οργανώσεων» και «ένοπλων συμμοριών» της αριστεράς ενώ το υπουργείο Εσωτερικών υπολόγιζε ότι το σύνολο του «ανατρεπτικού κοινωνικού χώρου» ξεπερνούσε τα 100.000 άτομα. Κατά τη διάρκεια αυτού του -ανομολόγητου από τη πλευρά του κράτους- εμφύλιου πόλεμου, πάνω από 600 διαφορετικές ομάδες ανέλαβαν την ευθύνη βίαιων ενεργειών ενώ κατά τη δικαιοσύνη οι «ανατρεπτικές οργανώσεις» και «ένοπλες συμμορίες» ήταν 48. Πάνω από εικοσιπέντε χρόνια μετά τη θέσπιση της νομοθετικής κατάστασης έκτακτης ανάγκης – η οποία ισχύει ως σήμερα - 190 άτομα συνεχίζουν να φυγοδικούν ενώ 224 βρίσκονται ακόμα κρατούμενοι σε κάποια από τις ιταλικές φυλακές...

Κατεβάστε το βιβλίο
σε μορφή PDF

Ο ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ
Επιλεγμένα Κείμενα 1917-1922

Ρέντζο Νοβατόρε (Άμπελε Ριτσιέρι Φερράρι)

Το σύγγραμμα αυτό είναι ένας φόρος τιμής στο Ρέντσο Νοβατόρε που σκοτώθηκε σε σύγκρουση με καραμπινιέρι στην Τέλια στις 29 Νοεμβρίου του 1922. Γεννήθηκε στις 12 Μαΐου του 1890 στην Άρκολα (Λα Σπέτσια). Υπήρξε ποιητής, φιλόσοφος, καλλιτέχνης και «στρατευμένος» αναρχικός.

Από το 1908 προσχώρησε στο αναρχικό κίνημα. Ατομικιστής και αντικληρικός, τη νύχτα της 15 προς 16 Μαΐου καίει την εκκλησία της παναγίας των αγγέλων, στην Άρκολα. Για την ενέργεια αυτή θα δικαστεί στις 5 Ιουνίου του ίδιου έτους, αλλά στη δίκη που διεξήχθη στη Σαρτσάνα, θα αθωωθεί λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Την άνοιξη του 1911 καταζητείται για κλοπές και ληστείες. Στις 30 Σεπτεμβρίου τον συλλαμβάνουν και 10 μέρες αργότερα τον παραδίνουν στις δικαστικές αρχές με μια επιπλέον κατηγορία για βανδαλισμούς.

Στις 20 Ιουνίου του 1912 καλείται να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία όμως στις 26 Ιουλίου απολύεται.

Συνεργάζεται με διάφορα αναρχικά περιοδικά και εφημερίδες από το 1917. Άρθρα του βρίσκουμε στο «Cronaca Libertaria», στο «Libertario», στο «Iconoclasta» πριν από το 1920, ενώ γράφει και για το «Σκαμιτσιάτι».

Μαζί με το λογοτεχνικό κριτικό Τιντίνο Ράσι και το φουτουριστή ζωγράφο Τζιοβάνι Γκοβερνάτο, δημιουργούν το «Vertice» (Λα Σπέτσια) όπου υπογράφει με διάφορα ψευδώνυμα όπως «Brunetta L’ Incendiaria», «Sibilla Vane», «Mario Ferrento». Στο πρώτο τεύχος του «Iconoclasta» ο σύντροφος και φίλος του, Γκοβερνάτο προαναγγέλλει ότι το «Vertice» θα φιλοξενήσει «μονάχα έργα ευφυών ελευθέρων πνευμάτων, συγγραφείς και καλλιτέχνες απροκατάληπτους».

Στη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου μιας και χρειάζεται κρέας για τα κανόνια, τον ξανακαλούν αλλά στις 26 Απριλίου εξαφανίζεται από το στρατόπεδο χωρίς να ξαναδώσει σημεία ζωής και πλέον καταζητείται για λιποταξία, ενώ καταδικάζεται σε θάνατο από το στρατιωτικό δικαστήριο. Δίνεται όμως αμνηστία και έτσι συμμετέχει στις εξεγέρσεις του Μαΐου και του Ιουνίου του 1919 στη Λα Σπέτσια. Συλλαμβάνεται στις 30 Ιουνίου και τον περιμένει μια νέα δίκη, όμως για καλή του τύχη στις 12 Σεπτεμβρίου δίνεται εκ νέου γενική αμνηστία. Ένα χρόνο αργότερα στις ταραχές που θα ακολουθήσουν τις καταλήψεις στα εργοστάσια, θα ηγηθεί των επιθέσεων κατά μιας πυριτιδαποθήκης στη Ρέτζια Μαρίνα και κατά των οχυρών και των πολυβολείων που περιέβαλαν την πόλη.

Το καλοκαίρι του 1922 ένοπλοι φασίστες εισβάλλουν στο σπίτι του Νοβατόρε στην Άρκολα. Ο Ρέντσο καταφέρνει να διαφύγει κάνοντας χρήση χειροβομβίδων. Εκείνο τον καιρό είναι που θα ενωθεί με την ομάδα του ληστή Σάντε Ντέτσιμο Πολάστρο (βλ. Προσάρτημα {2}). Στις 14 Ιουλίου θα ληστέψουν το υποκατάστημα της αγροτικής τράπεζας στην Τορτόνα και θα σκοτώσουν τον ταμεία όταν αυτός επιχείρησε να αντισταθεί. Ήταν η αρχή και το τέλος της τελευταίας φυγοδικίας του Ρέντσο, τα μέσα της εποχής τους βάφτισαν υπ’ αριθμό ένα κίνδυνο και ο κλοιός ολοένα και έσφιγγε γύρω τους. Τον Οκτώβρη στην τοποθεσία Μπετλέμε, στα περίχωρα της Νόβι, ένα απόσπασμα υπό τις οδηγίες του ανθυπασπιστή Λουπάνο, θα ανακαλύψει το κρησφύγετο του Πολάστρο και του λιποτάκτη Κομόλο και ο τελευταίος στον πανικό του θα αρχίσει να τρέχει στο λιβάδι και θα τον σκοτώσουν, αντίθετα ο Πολάστρο θα κατορθώσει να διαφύγει πυροβολώντας με τα δυο του πιστόλια. Στις 29 Νοεμβρίου στην Τέλια, λίγο έξω από τη Γένοβα, το ίδιο απόσπασμα θα εντοπίσει σε μια ταβέρνα το Ρέντσο και τον Πολάστρο. Στη σύγκρουση που ακολουθεί, θα χάσουν τη ζωή τους ο ανθυπασπιστής Λουπάνο και ο Ρέντσο, ενώ ο Πολάστρο για άλλη μια φορά θα διαφύγει και θα συλληφθεί πέντε χρόνια αργότερα στο Παρίσι.

Κατεβάστε το βιβλίο
σε μορφή PDF

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕ ΕΝΑ 45ΑΡΙ ΚΟΛΤ

Ο Σεβερίνο ντι Τζιοβάννι στην Αργεντινή 1923-1931

Οσβάλντο Μπάγιερ

(ANARCHISM & VIOLENCE
SEVERINO DI GIOVANNI IN ARGENTINA 1923-1931)

Το βιβλίο αυτό μας μεταφέρει στην Αργεντινή, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του `20 όπου κύματα μεταναστών εισρέουν από την Ιταλία σε μια προσπάθεια να ξεφύγουν από το μένος των μελανοχιτώνων του Μουσολίνι. Ανάμεσα τους κι ένας αναρχικός τυπογράφος από το Κιέτι, ο Σεβερίνο Ντι Τζιοβάνι που έμελλε να εξελιχθεί σ’ έναν από τους πιο δραστήριους αναρχικούς που πέρασαν από την λατινοαμερικάνικη χώρα.

Ο Ντι Τζιοβάνι σηματοδότησε με τις ένεργειές του όσο και με την αταλάντευτη στάση του -για άλλους δογματική- μια έντονα πολεμική περίοδο ανάμεσα σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλεύομενους, που επεκτάθηκε βέβαια και μέσα στο ίδιο το αναρχικό κίνημα που προερχόταν από τα σημαντικά γεγονότα της Τραγικής Εβδομάδας του 1919. Ο Ντι Τζιοβάνι με την επαναστατική του ορμή συμπαρέσυρε και άλλους μαζί του που έφτασαν να ξεπεράσουν τα πεπερασμένα μέχρι εκείνη τη στιγμή όριά τους και να μετατραπούν σε μια πρωτοφανή εμμονή για τις αρχές.

Κατεβάστε το βιβλίο
σε μορφή PDF

Ο ΧΑΡΗΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ

Γιάννης Πετρόπουλος

“...Αν είναι αιτία το κελί που μπήγει τόσο σκληρές ρίζες μέσα στον εγκέφαλο, τόσο της οδύνης όσο και της τραγικότητας ρίζες, τότε πρέπει αυτό το καταραμένο κελί να πάψει να υπάρχει...

Πρέπει να το πάρουν οι άνθρωποι και να το κατακρημνίσουν μια για πάντα και να διαμορφώσουν τη ζωή τους χωρίς να ’χουν πλέον την ανάγκη του. Ούτε τον τρόμο του ούτε την καταστολή του.

Γιατί τα αποτελέσματα που προκαλεί είναι χίλιες φορές πιο τραγικά από τον πιο βίαιο, τον πιο σκληρό θάνατο.

Γι’ αυτό η απάλειψή του από προσώπου γης είναι το πρώτο του ανθρώπου καθήκον.”

Γιάννης Πετρόπουλος

Κατεβάστε το βιβλίο
σε μορφή PDF

Η ΤΑΞΙΚΗ ΒΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ 1830-1930

ΛΟΥΙΣ ΑΝΤΑΜΙΤΣ

(DYNAMITE - The Story of Class Violence in America)

«Σε ένα εργοστάσιο δαντέλας στην Πενσυλβάνια όπου δούλεψα για λίγο, βρήκα τους εργάτες, ιδίως τους άντρες, σε άσχημη διάθεση. Η διοίκηση επιτάχυνε τις μηχανές αναγκάζοντας τους εργάτες να δουλεύουν όλο και γρηγορότερα με τον ίδιο μισθό, με αποτέλεσμα να υπάρξει μεγάλο σαμπο- τάζ των μηχανών. οι αργαλειοί υπέστησαν καταστροφές. στις μεγάλες μηχανές οι δερμάτινοι ιμάντες κόπηκαν με ξυράφια. Ο επιστάτης κατηγό- ρησε "αυτούς τους μπάσταρδους τους κομμουνιστές". Σε αρκετούς κομμέ- νους δερμάτινους ιμάντες, ένα πρωί, βρέθηκε γραμμένη η φράση "Σάκο και Βαντσέτι" με άσπρη κιμωλία.»

Σαμποτάζ, απεργία την ώρα της δουλειάς, καταλήψεις εργοστασίων, δυναμίτης...

Το βιβλίο του Λούις Άνταμιτς πραγματεύεται την ιστορία της ταξικής βίας στην Αμερική από τα πρώτα χρόνια της βιομηχανοποίησης μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα.

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου ξεδιπλώνεται η άγνωστη πλευρά της Αμερικής, η άλλη όψη του αμερικανικού οικονομικού θαύματος, η ιστορία του εργατικού κινήματος και των ταξικών συγκρούσεων. Συγκρούσεων που αναπτύχθηκαν σε ένα περιβάλλον άγριας οικονομικής εκμετάλλευσης και ωμής καταστολής και είχαν σαν αποτέλεσμα όχι μόνο την διαμόρφωση του αμερικανικού εργατικού κινήματος αλλά καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό και σε παγκόσμιο επίπεδο την μετέπειτα πορεία του επαναστατικού κινήματος.

Είναι η ιστορία της Αμερικής που οργανώνεται, αντιστέκεται, απεργεί, κάνει σαμποτάζ, οπλίζεται και διεκδικεί.

«Στο διάολο να πάνε», ήταν το σύνθημα, «στο διάολο οι ιδιοκτήτες!»

Κατεβάστε το βιβλίο
σε μορφή PDF

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ 2 ΙΟΥΝΗ

Ράλφ Ράιντερς / Ρόναλντ Φριτς

(DIE BEWEGUNG 2.JUNI)

Το Κίνημα 2 Ιούνη αποτέλεσε κατά τις αρχές της δεκαετίας του ’70 ένα είδος πολιτικής ιδεολογικής ταμπέλας για βίαιες ενέργειες ενάντια στο στρατό κατοχής, ενάντια στην ταξική δικαιοσύνη, τους καπιταλιστές, τους μπάτσους και την αραχνιασμένη στρατιά ηλίθιων πολιτικών του Βερολίνου. Τα άτομα που δρούσαν προέρχονταν πάντα από τον αντιεξουσιαστικό/αριστερό χώρο, εμφανίζονταν ξαφνικά, χτυπούσαν και εξαφανίζονταν, όπως ταίριαζε κάθε φορά στην περίσταση. Κατά την κρίση και τη συνείδησή τους. Ποια ήταν τα βιώματα που κινούσαν και κινούν αυτούς τους ανθρώπους; Μα... τα καθημερινά βιώματα! Τα δεσμά του βιομηχανικού καπιταλιστικού τρόπου ζωής και παραγωγής...

Η οικογένεια, το σχολείο, το εργοστάσιο, το γραφείο, η επιχείρηση, το πανεπιστήμιο, η φυλακή, το ασφυκτικό διαμέρισμα, η συνήθης τρομοκρατική παράνοια της καπιταλιστικής καθημερινότητας, η οποία ωθεί τη νεολαία σε όλο τον κόσμο στα οδοφράγματα και στον πειραματισμό με νέες μορφές συμβίωσης και αγώνα. Η επιθυμία για μία αυτόνομη ζωή. Η επιθυμία να μην είσαι μαριονέτα, γρανάζι, ρομποτάκι, χειραγωγήσιμος καταναλωτής, εύπιστος βλάκας, προϊόν μιας “κοινωνίας” που κατευθύνεται από το συμφέρον του κέρδους και μόνο.

Ο Ραλφ Ράιντερς και ο Ρόναλντ Φριτς διηγούνται στο βιβλίο αυτό για την επίθεση στο Θέατρο Δάσους κατά τη διάρκεια της συναυλίας των Rolling Stones, για τους χασισορέμπελους, την επαναστατική διάθεση εκείνου του καιρού, τη συνεργασία και τις αντιπαραθέσεις τους με τη Φράξια Κόκκινος Στρατός (RAF) που επίσης πρωτο- εμφανιζόταν εκείνη την εποχή, για το σκεπτικισμό με τον οποίο η RAF αντιμετώπιζε τους λούμπεν προλετάριους του Κινήματος 2 Ιούνη και για τους λόγους που σύντομα άρχισε να τους συκοφαντεί ως “λαϊκιστική φράξια” του αντάρτικου πόλης, μία κατηγορία, την οποία ακόμα και σήμερα οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ως έπαινο, αφήνοντας να τους διαφύγει ένα χαμόγελο στο άκουσμά της.

ID-Archiv